Երկվորյակ եղբայրս ու 18 ընկերներս աչքիս առաջ այր վեցին մեքենայի մեջ․ Արմենը միակն էր, որ փրկվեց․ մանրամասներ է պատմում

Հետաքրքիր

Պա տերազմը 19-ամյա Արմենից խլեց երկվորյակ եղբորը` Զավենին, մանկության ընկերոջը՝ Սենիկին, ականջներում հավերժ թողեց բոցկլտացող մեքենայից օգնություն աղերսող եղբոր ու ընկերների հառաչները, աչքերի առաջ դաջեց մոխրացող, մաս-մաս եղած ծա ռայակիցներին, իսկ մեղքի զգացումը դարձավ Արմենի անբաժան ուղեկիցը:
Երկվորյակ Արմեն եւ Զավեն Հակոբյանները շուրջ մեկուկես տարվա զի նծառայողներ էին, երբ պա  տերազմն սկսվեց:  Քոլեջն ավարտելուց հետո ընդունվել էին ԵՊՀ երկրաբանության ֆակուլտետ, հետո զորակոչվել բանակ: Մեղրիում էին ծառայում:Երկու տղա եմ ունենալու՝ Սենիկ ու Զավեն

Զավենի հետ մեր վերջին օրվա զրույցը Սենիկի մասին էր, ժամեր առաջ էր զո վել. հիշում էինք, լաց լինում: Ես դասակի հրամանատարի տեղակալն էի, Զավենն էլ երրորդ ջոկի հրամանատարն էր: Այդ օրը մենք ահավոր վիճակում էինք, բայց փորձում էինք ամեն ինչ անել, որպեսզի մեր զի նվորների մարտական ոգին բարձր պահենք: Ընկերս՝ Սենիկը, Մատաղիսում էր ծա ռայում: Երբ նահանջի հրաման են տալիս, իրենց տղերքից մեկը վիրավորվում է, ընկնում ու չի կարողանում շարժվել, Սենիկը հետ է նայում: Ասում են՝ մի՛ գնա, չես կարողանա փրկել, պատասխանում է, որ չի կարող թողնել այդ տղային այնտեղ: Գնում է, որ հետ քաշի, սնարյադն ընկնում է վրան… Մարմնի կեսը գտել են, հուղարկավորել… Սենիկի հետ առաջին դասարանից մինչեւ քոլեջի վերջին կուրսը միասին ենք եղել: Կրակի բերանում։

Հոկտեմբերի 9-ն էր: Իշխանաձորից տեղափոխվում էինք դեպի Ջրական (Ջաբրայիլ): Մեզ ասել էին, որ պիտի գնանք Դիլի գյուղ: Թշնամին գրավելով գալիս էր, ու մենք պիտի իրենց այնտեղ դիմավորեինք: Ամբողջ ճանապարհին սնարյադը խփում էր: Ճիշտ է՝ մեքենային չէր կպնում, բայց բարձր ձայները լսվում էին: Զավենը, նայելով տղերքին ու տեսնելով, որ հուսախաբ են եղել, միանգամից սկսեց երգել. «Պա տերազմ եք գնում, բարով գնացեք», ու տղերքով սկսեցինք ձայնակցել իրեն: Անընդհատ փորձում էր դուխները տեղը պահել, խոսում էր նրանց հետ, ոգեւորում: Հետո զգացինք, որ Ա ԹՍ-ի ձայնը մոտենում է, ավելի է ուժեղանում: Ես ու եղբայրս նայեցինք իրար ու հասկացանք, որ էլ ոչինչ փոխել չենք կարող: Այդ ժամանակ կամիկաձեն հարվածեց մեր «Ուրալ»-ին, ու միանգամից պայթեցինք: Պայթյունի ալիքն ինձ դուրս շպրտեց մեքենայից: Դիմացս նստած էր դասակիս հրամանատարը, որին նույնպես այդ ալիքը դուրս շպրտեց, բայց ինքը չկարողացավ ուժ տալ իրեն ու դուրս նետվել, մնաց մեքենայի մեջ:

Բոլորը վառվում էին, ես՝ նույնպես… միայն ես էի դրսում: Դեմքս, ձեռքերս, ոտքերս վառվում էին: Ես տեսնում էի, թե ոնց է կրակը դեմքիս վրայով բարձրանում: Գետնի վրա փորձում էի հանգցնել, դե, տաք էի, դեռ այդքան սուր ցավեր չէի զգում: Հետո… հետո ամենասարսափելին էր: Շրջվեցի ու լսում էի եղբորս ձայնը՝ ոնց էր օգնություն կանչում: Ամբողջ ուժերովս փորձեցի ոտքի կանգնել, միանգամից ոտքս մեջտեղից կիսվեց, թռավ ուսիս մոտ, ձեռքով վերցրի ոտքս, դրեցի տեղը… տեսնում էի, թե ոնց են բոլորն այրվում… չեք պատկերացնի, չեմ կարող բացատրել այդ զգացողությունները… ուշագնաց եմ եղել: Հետո հիվանդանոցում եղբորս էի գոռում, կանչում: Ասացին, որ մեքենայից միայն ես եմ ողջ մնացել… Զավենը կանչում էր՝ վառվեցի՜նք, բոլորս վառվո՜ւմ ենք, հասե՜ք, օգնե՜ք, գոնե մեկիս օգնե՜ք… Զավենը կանչում էր… Իշխանաձորի հերոսները

Հայրս նույն օրը գնում է Սյունիքի մարզ ու հոսպիտալներում եղբորս փնտրում: Երբ տեսնում է, որ չի գտնում, գնում է դիահերձարան: Հենց այդ պահին մեքենա է կանգնում, դիեր են իջեցնում: Ասում են՝ Իշխանաձորի պայթած մեքենայի դիերն են: Պապան ասում է՝ իմ էրեխեն մեջն է, բացեք՝ գտնեմ:- Չես կարող գտնել, անճանաչելի են:
— Ես կգտնեմ, բացե՛ք: Բնազդաբար կանգնում է եղբորս կողքը, ատամից ճանաչում է Զավենին, իսկ հետո ԴՆԹ-ով հաստատվում է: Պապան մեքենա է կանչում ու բոլոր դիակները տեղափոխում է Երեւանի դիահերձարան:Ինձ եմ կորցրել…

Հետո ինձ ասացին, որ եղբայրս ողջ է, ուղղակի կոմայի մեջ է: Եղբորս յոթն անցել էր, նոր իմացա, որ իրոք մա հացել է: Անբացատրելի է իմ ց ավը: 19 տարի մենք ամեն օր միասին ենք եղել, ախր ո՞նց բացատրեմ՝ ինչ եմ զգում: Ոչ մեկին, ոչ մեկին նման բան չեմ ցանկանա… անբացատրելի է. ծնող կորցնել չի: Գիտե՞ք, կարծես ես ինձ եմ կորցրել. ինքն իմ կեսն էր: Մենք նույն մարդն էինք:Ինձ մեղավոր եմ զգում, որ ես չէի, ի՛նքն էր: Ինքն իր հոգին տվեց ինձ ու գնաց, բայց ես ամեն անգամ՝ ինչ-որ բան անելիս, մեղադրում եմ ինձ, որ ե՛ս չեմ եղել իր տեղը:

Ես պիտի իր կիսատ թողածն ինքս անեմ, պիտի փորձեմ: Մեր ծրագրերը ես պիտի իրագործեմ, որ ինքը վերեւից տեսնի, որ արեցի: Ինքը շատ էր ուզում, որ մենք համալսարանում լավ սովորեինք, լավ ապագա ունենայինք ու միշտ միասին լինեինք:Զավենը սիրում էր

Զավենը սիրած աղջիկ ուներ: Ուշքն ու միտքն անընդհատ այդ աղջիկն էր: Անընդհատ այդ աղջկա մասին էր խոսում, հաղորդագրություններ էր գրում, սպասում էր, որ պատասխանի: Այդ աղջկա համար Զավենը գժվում էր: Ինքը մի՛շտ իրենց լուսամուտի տակ էր: Խենթություններ էր անում: Մի անգամ պատուհանի տակ մոմերով սրտիկ էր սարքել, աղջկա անունը գրել: Աղջիկը դուրս եկավ տեսավ, հուզվեց: Մեկ էլ հանկարծ աղջկա դասարանը զարդարել էր տալիս:
Մահն աչքի առաջ: Շատ զի նվորներ են մեր աչքի առաջ զոհվել Ա ԹՍ-ներից, սնարյադներից, տեսել ենք, թե մարդը ոնց է մահանում, տեսել ենք, թե ոնց է մեր ծա ռայակից ընկերների վրա սնարյադն ընկնում, գլուխը երկու կես լինում, պոկվում, մարմինը կիսվում: Այս պա տերազմն ին քնաձիգի կռիվ չէր: Մենք ին քնաձիգներով պայքարում էինք սնարյադների ու Ա ԹՍ-ի դեմ:

Մի բան ասեմ, միշտ հիշեք՝ երբ հայ զի նվորն այդ սարսափելի տեսարանները տեսնում է, նրա մեջ գերբնական ուժ է մտնում: Պիտի հիմար լինես, որ չվախենաս, բայց այդ գերբնական ուժն այնպես է անում, որ դու չես պատկերացնում, որ կարող ես մա հանալ, մենք՝ 18-19 տարեկաններով, մտածում էինք ոչ թե այն մասին, որ հետ գնանք, հասնենք մեր ծնողներին, այլ այնպես անենք, որ թշնամին չգա ու չհասնի մեր ծնողներին: Դու ամեն ինչ անում ես, թեկուզ կյանքիդ գնով, որ չթողնես թշ նամին սահմանից առաջ գնա, որ ոչ ոք, մեզնից բացի, այդ ցավը, մահը չտեսնի: Դրա համար, ուղեղներս անջատած, մտածում էինք, որ պետք է հաղթենք: Թեկուզ մե ռնելով՝ պիտի հաղթենք: Բայց դա վաճանները շատ էին: Մենակ Ա ԹՍ թռցնելով թուրքը չէր կարող հրամանատարական կազմ ոչնչացնել: Այդ Ա ԹՍ-ն չէր կարող օդից հասկանալ՝ որտեղ պաշտոնատար մարդ կա, հրամանատար կա, որ հենց իրեն խփի: Շատ հրամանատարներ ուղղակի փախել են: Կռվածներս բոլորս էլ գիտենք, թե ովքեր են փախել: Եթե գնդի հրամանատարը փախչում է, իր զինվորը ո՞նց կարող է դուխով գնալ առաջ: Ոնց որ առանց գլուխ՝ մարմինդ շարժվի: Զի նվորներն առաջ էին գնում, բայց օդային պաշտպանություն չկար: Ես 9 օր Ջրականում եմ եղել, բայց ոչ մի օր մեր կողմից ուղղաթիռ չեմ տեսել, ոչ էլ՝ անօդաչու: Մենակ հրետանին էր միշտ աշխատում, բայց այդ զենքերի դեմ մեր հրետանին ոչինչ չէր կարող անել:Անվերջ սպասումով…

Պատերազմը 19-ամյա Արմենից խլեց երկվորյակ եղբորը` Զավենին, մանկության ընկերոջը՝ Սենիկին, ականջներում հավերժ թողեց բոցկլտացող մեքենայից օգնություն աղերսող եղբոր ու ընկերների հառաչները, աչքերի առաջ դաջեց մոխրացող, մաս-մաս եղած ծա ռայակիցներին, իսկ մեղքի զգացումը դարձավ Արմենի անբաժան ուղեկիցը:
Երկվորյակ Արմեն եւ Զավեն Հակոբյանները շուրջ մեկուկես տարվա զի նծառայողներ էին, երբ պա  տերազմն սկսվեց:  Քոլեջն ավարտելուց հետո ընդունվել էին ԵՊՀ երկրաբանության ֆակուլտետ, հետո զորակոչվել բանակ: Մեղրիում էին ծառայում:Երկու տղա եմ ունենալու՝ Սենիկ ու Զավեն

Զավենի հետ մեր վերջին օրվա զրույցը Սենիկի մասին էր, ժամեր առաջ էր զո հվել. հիշում էինք, լա ց լինում: Ես դասակի հրամանատարի տեղակալն էի, Զավենն էլ երրորդ ջոկի հրամանատարն էր: Այդ օրը մենք ահավոր վիճակում էինք, բայց փորձում էինք ամեն ինչ անել, որպեսզի մեր զի նվորների մար տական ոգին բարձր պահենք: Ընկերս՝ Սենիկը, Մատ աղիսում էր ծա ռայում: Երբ նահանջի հրաման են տալիս, իրենց տղերքից մեկը վիրավորվում է, ընկնում ու չի կարողանում շարժվել, Սենիկը հետ է նայում: Ասում են՝ մի՛ գնա, չես կարողանա փրկել, պատասխանում է, որ չի կարող թողնել այդ տղային այնտեղ: Գնում է, որ հետ քաշի, սնարյադն ընկնում է վրան… Մարմնի կեսը գտել են, հուղարկավորել… Սենիկի հետ առաջին դասարանից մինչեւ քոլեջի վերջին կուրսը միասին ենք եղել: Կրակի բերանում։

Հոկտեմբերի 9-ն էր: Իշխանաձորից տեղափոխվում էինք դեպի Ջրական (Ջաբրայիլ): Մեզ ասել էին, որ պիտի գնանք Դիլի գյուղ: Թշնամին գրավելով գալիս էր, ու մենք պիտի իրենց այնտեղ դիմավորեինք: Ամբողջ ճանապարհին սնարյադը խփում էր: Ճիշտ է՝ մեքենային չէր կպնում, բայց բարձր ձայները լսվում էին: Զավենը, նայելով տղերքին ու տեսնելով, որ հուսախաբ են եղել, միանգամից սկսեց երգել. «Պա տերազմ եք գնում, բարով գնացեք», ու տղերքով սկսեցինք ձայնակցել իրեն: Անընդհատ փորձում էր դուխները տեղը պահել, խոսում էր նրանց հետ, ոգեւորում: Հետո զգացինք, որ Ա ԹՍ-ի ձայնը մոտենում է, ավելի է ուժեղանում: Ես ու եղբայրս նայեցինք իրար ու հասկացանք, որ էլ ոչինչ փոխել չենք կարող: Այդ ժամանակ կամիկաձեն հարվածեց մեր «Ուրալ»-ին, ու միանգամից պայթեցինք: Պայ թյունի ալիքն ինձ դուրս շպրտեց մեքենայից: Դիմացս նստած էր դասակիս հրամանատարը, որին նույնպես այդ ալիքը դուրս շպրտեց, բայց ինքը չկարողացավ ուժ տալ իրեն ու դուրս նետվել, մնաց մեքենայի մեջ:

Բոլորը վառվում էին, ես՝ նույնպես… միայն ես էի դրսում: Դեմքս, ձեռքերս, ոտքերս վառվում էին: Ես տեսնում էի, թե ոնց է կրակը դեմքիս վրայով բարձրանում: Գետնի վրա փորձում էի հանգցնել, դե, տաք էի, դեռ այդքան սուր ցավեր չէի զգում: Հետո… հետո ամենասարսափելին էր: Շրջվեցի ու լսում էի եղբորս ձայնը՝ ոնց էր օգնություն կանչում: Ամբողջ ուժերովս փորձեցի ոտքի կանգնել, միանգամից ոտքս մեջտեղից կիսվեց, թռավ ուսիս մոտ, ձեռքով վերցրի ոտքս, դրեցի տեղը… տեսնում էի, թե ոնց են բոլորն այրվում… չեք պատկերացնի, չեմ կարող բացատրել այդ զգացողությունները… ուշագնաց եմ եղել: Հետո հիվան դանոցում եղբորս էի գոռում, կանչում: Ասացին, որ մեքենայից միայն ես եմ ողջ մնացել… Զավենը կանչում էր՝ վառվեցի՜նք, բոլորս վառվո՜ւմ ենք, հասե՜ք, օգնե՜ք, գոնե մեկիս օգնե՜ք… Զավենը կանչում էր… Իշխանաձորի հերոսները

Հայրս նույն օրը գնում է Սյունիքի մարզ ու հոսպիտալներում եղբորս փնտրում: Երբ տեսնում է, որ չի գտնում, գնում է դիահերձարան: Հենց այդ պահին մեքենա է կանգնում, դիեր են իջեցնում: Ասում են՝ Իշխանաձորի պայթած մեքենայի դիերն են: Պապան ասում է՝ իմ էրեխեն մեջն է, բացեք՝ գտնեմ:- Չես կարող գտնել, անճանաչելի են:
— Ես կգտնեմ, բացե՛ք: Բնազդաբար կանգնում է եղբորս կողքը, ատամից ճանաչում է Զավենին, իսկ հետո ԴՆԹ-ով հաստատվում է: Պապան մեքենա է կանչում ու բոլոր դի ակները տեղափոխում է Երեւանի դ իահերձարան:Ինձ եմ կորցրել…

Հետո ինձ ասացին, որ եղբայրս ողջ է, ուղղակի կոմայի մեջ է: Եղբորս յոթն անցել էր, նոր իմացա, որ իրոք մա հացել է: Անբացատրելի է իմ ց ավը: 19 տարի մենք ամեն օր միասին ենք եղել, ախր ո՞նց բացատրեմ՝ ինչ եմ զգում: Ոչ մեկին, ոչ մեկին նման բան չեմ ցանկանա… անբացատրելի է. ծնող կորցնել չի: Գիտե՞ք, կարծես ես ինձ եմ կորցրել. ինքն իմ կեսն էր: Մենք նույն մարդն էինք:Ինձ մեղավոր եմ զգում, որ ես չէի, ի՛նքն էր: Ինքն իր հոգին տվեց ինձ ու գնաց, բայց ես ամեն անգամ՝ ինչ-որ բան անելիս, մեղադրում եմ ինձ, որ ե՛ս չեմ եղել իր տեղը:

Ես պիտի իր կիսատ թողածն ինքս անեմ, պիտի փորձեմ: Մեր ծրագրերը ես պիտի իրագործեմ, որ ինքը վերեւից տեսնի, որ արեցի: Ինքը շատ էր ուզում, որ մենք համալսարանում լավ սովորեինք, լավ ապագա ունենայինք ու միշտ միասին լինեինք:Զավենը սիրում էր

Զավենը սիրած աղջիկ ուներ: Ուշքն ու միտքն անընդհատ այդ աղջիկն էր: Անընդհատ այդ աղջկա մասին էր խոսում, հաղորդագրություններ էր գրում, սպասում էր, որ պատասխանի: Այդ աղջկա համար Զավենը գժվում էր: Ինքը մի՛շտ իրենց լուսամուտի տակ էր: Խենթություններ էր անում: Մի անգամ պատուհանի տակ մոմերով սրտիկ էր սարքել, աղջկա անունը գրել: Աղջիկը դուրս եկավ տեսավ, հուզվեց: Մեկ էլ հանկարծ աղջկա դասարանը զարդարել էր տալիս:
Մահն աչքի առաջ: Շատ զի նվորներ են մեր աչքի առաջ զոհվել Ա ԹՍ-ներից, սնարյադներից, տեսել ենք, թե մարդը ոնց է մահանում, տեսել ենք, թե ոնց է մեր ծա ռայակից ընկերների վրա սնարյադն ընկնում, գլուխը երկու կես լինում, պոկվում, մարմինը կիսվում: Այս պա տերազմն ին քնաձիգի կռիվ չէր: Մենք ին քնաձիգներով պայքարում էինք սնարյադների ու Ա ԹՍ-ի դեմ:

Մի բան ասեմ, միշտ հիշեք՝ երբ հայ զի նվորն այդ սարսափելի տեսարանները տեսնում է, նրա մեջ գերբնական ուժ է մտնում: Պիտի հիմար լինես, որ չվախենաս, բայց այդ գերբնական ուժն այնպես է անում, որ դու չես պատկերացնում, որ կարող ես մա հանալ, մենք՝ 18-19 տարեկաններով, մտածում էինք ոչ թե այն մասին, որ հետ գնանք, հասնենք մեր ծնողներին, այլ այնպես անենք, որ թշնամին չգա ու չհասնի մեր ծնողներին: Դու ամեն ինչ անում ես, թեկուզ կյանքիդ գնով, որ չթողնես թշնամին սահմանից առաջ գնա, որ ոչ ոք, մեզնից բացի, այդ ցավը, մահը չտեսնի: Դրա համար, ուղեղներս անջատած, մտածում էինք, որ պետք է հաղթենք: Թեկուզ մե ռնելով՝ պիտի հաղթենք: Բայց դա վաճանները շատ էին: Մենակ Ա ԹՍ թռցնելով թուրքը չէր կարող հրամանատարական կազմ ոչնչացնել: Այդ Ա ԹՍ-ն չէր կարող օդից հասկանալ՝ որտեղ պաշտոնատար մարդ կա, հրամանատար կա, որ հենց իրեն խփի: Շատ հրամանատարներ ուղղակի փախել են: Կռվածներս բոլորս էլ գիտենք, թե ովքեր են փախել: Եթե գնդի հրամանատարը փախչում է, իր զինվորը ո՞նց կարող է դուխով գնալ առաջ: Ոնց որ առանց գլուխ՝ մարմինդ շարժվի: Զի նվորներն առաջ էին գնում, բայց օդային պաշտպանություն չկար: Ես 9 օր Ջրականում եմ եղել, բայց ոչ մի օր մեր կողմից ուղղաթիռ չեմ տեսել, ոչ էլ՝ անօդաչու: Մենակ հրետանին էր միշտ աշխատում, բայց այդ զենքերի դեմ մեր հրետանին ոչինչ չէր կարող անել:Անվերջ սպասումով…

նընդհատ իր ձայնն ականջներումս է, որ օգնություն էր կանչում… ու ես չկարողացա… չկարողացա իրեն կրակից հանել: Մեղավոր եմ զգում: Թող այրվածքներով լիներ, կոմայի մեջ լիներ, բայց մենակ փրկած լինեի, իմանայի՝ ողջ է: Թող ես այնպես այրված լինեի, որ երբեք չապաքինվեի, բայց փրկած լինեի: Ոչ ոք չի կարող հասկանալ, թե ինչ զգացողություն է, երբ դու գետնին պառկած ես ու տեսնում ես՝ ախպերդ մեքենայի մեջ մոխիր է դառնում: Սարսափելի է… ցավս անպատմելի է: Դժոխքը դա է:

Երբ ինձ շտապօգնության մեքենայով տեղափոխում էին Երեւան, ես անընդհատ ասում էի՝ կանգնե՛ք, հեսա ան օդաչուն կխփի, կանգնե՜ք, տանկերը եկան, հեսա էլի կխփեն, իջե՜ք, փախե՜ք մեքենայից, Երեւանում արդեն մեքենաների ձայներից ասում էի՝ եկա՜ն, հար ձակվեցի՜ն, թռե՜ք մեքենայից, հոսպիտալի մոտ կանչում էի՝ տղե՛րք, տա նկերը հեսա խփում են մեզ:
Մի օր Զավենին հարցրին՝ եթե հիմա Արմենին մի բան լինի, ի՞նչ կանես, ախպերս ասաց՝ ես էլ ինձ էդ պահին կխփեմ, հետո ե՛ս էլ նույնն ասացի… հիմա ես միայն ծնողներիս համար եմ ապրում, որ իրենք էլ կարողանան ապրել: 19-ից միայն ես ողջ մնացի…:
Նյութի աղբյուրը՝ Hraparak.am

Անահիտ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ

133 thoughts on “Երկվորյակ եղբայրս ու 18 ընկերներս աչքիս առաջ այր վեցին մեքենայի մեջ․ Արմենը միակն էր, որ փրկվեց․ մանրամասներ է պատմում

  1. You are so interesting! I do not suppose I have read a single thing like that
    before. So wonderful to find another person with some genuine thoughts
    on this subject matter. Seriously.. thanks for starting this up.
    This website is one thing that is required on the internet,
    someone with a little originality!

  2. When I originally commented I clicked the
    «Notify me when new comments are added» checkbox and now each time a comment is added I get three
    emails with the same comment. Is there any way you can remove people from that
    service? Appreciate it!

  3. Do you have a spam issue on this website; I also am a blogger, and I
    was curious about your situation; many of us have created some nice methods and we are looking to exchange methods with other folks,
    please shoot me an e-mail if interested.

  4. Please let me know if you’re looking for a writer
    for your site. You have some really good posts and I believe I
    would be a good asset. If you ever want to take some of the load off, I’d
    love to write some material for your blog in exchange for a link back
    to mine. Please send me an e-mail if interested. Many thanks!

  5. Hello there! This is kind of off topic but I need some advice from an established blog.
    Is it difficult to set up your own blog? I’m not very techincal but I can figure things
    out pretty quick. I’m thinking about making my own but I’m not
    sure where to start. Do you have any points
    or suggestions? With thanks

  6. Fantastic items from you, man. I’ve take note your stuff previous to
    and you’re just extremely wonderful. I really like what you’ve bought here, really
    like what you are stating and the way in which through which you say it.
    You’re making it entertaining and you still take care of to stay
    it sensible. I can’t wait to read far more from you. That is really a terrific
    web site.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.