Պապ, որ ամուսնանամ տղերքիս քո անունն եմ դնելու: Ուզում եմ առաջին անգամ ասեմ, որ կարոտել եմ քեզ

Հետաքրքիր

Փոքրիկի նամակը՝ Արցախում զո հված հայրիկին. «Գիտեմ, որ երբեք չես կարդալու նամակս, բայց, մեկա, գրում եմ»: Այս նախադասությամբ էր սկսվում 11-ամյա տղայի նամակը, որը մայրը պատահաբար գտել էր և ուղարկել խմբագրություն, որ հրապարակենք: «Բարև, պապ ջա՛ն: Արդեն երկրորդ օրնա, որ Ղա րաբաղում էլ չեն կրակում, Դավոյի պապան հետա եկել…

Եկավ մեր տուն, ինձ գրկեց ու գնաց, բան չասեց: Զգացի, որ չկարողացավ լաց ը զսպել, դրա համար էլ բան չասեց: Ես էլ լացեցի պապ, ուզում էի չգրեի, որ լա ցել եմ, գիտեմ, որ կ ջ ղայնանաս վրաս, բայց գրում եմ: Ուզում եմ սաղ անկեղծ պատմեմ քեզ: Ես էլ եմ իմ վրա ջղայ նանում, բայց ի՞նչ անեմ, նենց պահեր են լինում, որ չեմ կարում զսպեմ ինձ… բայց նենց եմ անում, որ մաման հանկարծ չտեսնի ինձ լա ցելուց:

Պետք չի չէ՞, որ տեսնի: Մամանելա նույն բանն անում պապ: Ինքնելա նենց լացում, որ ե՛ս չտենամ: Մեկ-մեկ զգում եմ, որ մտնումա ձեր սենյակ, դուռը փակումա ու մի քանի րոպե դուրս չի գալիս… երկուսս էլ լա ցում ենք, բայց առանձին առանձին, իրարից թաքուն: Ոչինչ պապ ջան, էս սկիզբնա, հեսա մի քանի օրից խելքս գլուխս կհավաքեմ ու տղամարդավարի կպահեմ ինձ: Ամեն ինչ լավա լինելու պապ ջան: Խոսք եմ տալիս քեզ, որ մամային կյանքում ոչ մեկ չի նեղացնի, իսկ եթե մեկն էլ ուզենա տենց բան անի, էն օրը կքցեմ, ոնց դու էտ թու րքերին արեցիր:
Պա՛պ, Դավոյի պապան ամբողջ աշխարհին քեզնիցա պատմում ու գլուխա գովում, որ քո պայ թացրած տա նգը իրա աչքովա տեսել: Պապ, որ ամուսնանամ տղերքիս քո անունն եմ դնելու: Պապ ուզում եմ առաջին անգամ ասեմ, որ կարոտել եմ քեզ ու քեզ շա՜տ եմ սիրում: Իմացի պապ ջան, ինչ արել ես, լավ ես արել: Ես երջանիկ եմ, որ քո տղեն եմ»:Նկարում հերոսացած Ալբերտն է, որը կապ չունի պատմության հետ, բայց որպես հավաքական կերպար՝ ընտրել ենք իր նկարը։

Փոքրիկի նամակը՝ Արցախում զո հված հայրիկին. «Գիտեմ, որ երբեք չես կարդալու նամակս, բայց, մեկա, գրում եմ»: Այս նախադասությամբ էր սկսվում 11-ամյա տղայի նամակը, որը մայրը պատահաբար գտել էր և ուղարկել խմբագրություն, որ հրապարակենք: «Բարև, պապ ջա՛ն: Արդեն երկրորդ օրնա, որ Ղա րաբաղում էլ չեն կրակում, Դավոյի պապան հետա եկել։

Եկավ մեր տուն, ինձ գրկեց ու գնաց, բան չասեց: Զգացի, որ չկարողացավ լաց ը զսպել, դրա համար էլ բան չասեց: Ես էլ լացեցի պապ, ուզում էի չգրեի, որ լա ցել եմ, գիտեմ, որ կ ջ ղայնանաս վրաս, բայց գրում եմ: Ուզում եմ սաղ անկեղծ պատմեմ քեզ: Ես էլ եմ իմ վրա ջղայ նանում, բայց ի՞նչ անեմ, նենց պահեր են լինում, որ չեմ կարում զսպեմ ինձ… բայց նենց եմ անում, որ մաման հանկարծ չտեսնի ինձ լա ցելուց:

Պետք չի չէ՞, որ տեսնի: Մամանելա նույն բանն անում պապ: Ինքնելա նենց լա ցում, որ ե՛ս չտենամ: Մեկ-մեկ զգում եմ, որ մտնումա ձեր սենյակ, դուռը փակումա ու մի քանի րոպե դուրս չի գալիս… երկուսս էլ լա ցում ենք, բայց առանձին առանձին, իրարից թաքուն: Ոչինչ պապ ջան, էս սկիզբնա, հեսա մի քանի օրից խելքս գլուխս կհավաքեմ ու տղամարդավարի կպահեմ ինձ: Ամեն ինչ լավա լինելու պապ ջան: Խոսք եմ տալիս քեզ, որ մամային կյանքում ոչ մեկ չի նեղացնի, իսկ եթե մեկն էլ ուզենա տենց բան անի, էն օրը կքցեմ, ոնց դու էտ թու րքերին արեցիր:
Պա՛պ, Դավոյի պապան ամբողջ աշխարհին քեզնիցա պատմում ու գլուխա գովում, որ քո պայ թացրած տա նգը իրա աչքովա տեսել: Պապ, որ ամուսնանամ տղերքիս քո անունն եմ դնելու: Պապ ուզում եմ առաջին անգամ ասեմ, որ կարոտել եմ քեզ ու քեզ շա՜տ եմ սիրում: Իմացի պապ ջան, ինչ արել ես, լավ ես արել: Ես երջանիկ եմ, որ քո տղեն եմ»: Նկարում հերոսացած Ալբերտն է, որը կապ չունի պատմության հետ, բայց որպես հավաքական կերպար՝ ընտրել ենք իր նկարը։